یادداشت مسعود طولابی / افق لرستان،صبح یکی از روزهای کاری برای پیگیری یک موضوع ساده به اداره تعاون روستایی خرمآباد مراجعه کردم؛ مجموعهای که قرار است تکیهگاه روستاییان و محور خدمترسانی به جامعه تولیدکنندگان باشد. اما تجربه آن روز، فاصلهای عمیق میان نام این نهاد و عملکرد آن را آشکار کرد.
در ساعتی که باید اوج فعالیت یک سازمان خدماتی باشد، چندین میز خالی بود و برخی نیروها در خودروهای شخصی داخل محوطه پارکینگ حضور داشتند. سکوت و رکود فضای اداره، چیزی شبیه یک اداره نیمهتعطیل را تداعی میکرد؛ نه نهادی که بر دوش آن بخشی از اقتصاد روستایی استان استوار است.
وقتی برای پیگیری موضوع به دفتر مدیریت مربوطه مراجعه کردم، انتظار حداقلِ احترام و پاسخگویی داشتم.
اما نحوه گفتوگو و ادبیات بهکاررفته، با آنچه از یک مجموعه دولتی انتظار میرود فاصله داشت؛ فاصلهای که نه شخصی است و نه جزئی، بلکه نشانهای از ضعف در فرهنگ سازمانی و تکریم اربابرجوع است.
آنچه نگرانکنندهتر است، یک سؤال ساده است:
چرا نهادی که قرار است نماد همکاری، نظم و خدمات باشد، در سادهترین شکل پاسخگویی به مردم دچار مشکل است؟
اگر تعاون روستایی شهرستان خرم آباد، که مأموریتش تقویت روستا و پشتیبانی از تولید است، نتواند در سطح ابتداییِ ارتباط با مردم عملکرد قابل قبولی ارائه دهد، چگونه میتوان انتظار داشت که در مأموریتهای گستردهتر موفق باشد؟
این یادداشت دعوتی است برای بازاندیشی.
برای اینکه تعاون روستایی شهرستان خرمآباد دوباره به جایگاه واقعی خود نزدیک شود، باید چند اصل ساده را جدی بگیرد:
۱-حضور مؤثر کارکنان در ساعات اداری
۲-پاسخگویی محترمانه و مسئولانه
۳-احترام به وقت و کرامت اربابرجوع
۴-بازنگری در رفتار مدیریتی و تقویت فرهنگ سازمانی مدیرانی که انتصاب می شوند.
مردم بهدنبال معجزه نیستند؛ فقط میخواهند وقتی وارد یک اداره دولتی میشوند، پشت میزها افرادی باشند که خدمترسانی را یک وظیفه میدانند، نه یک امتیاز.
اگر تعاون روستایی شهرستان خرم آباد قرار است تکیهگاه روستاها باشد، نخستین گام این است که حتی یک مراجعه ساده مردم، جدی گرفته شود.
