یادداشت مسعود طولابی / افق لرستان، تنها یک گفتوگوی معمولی در مراسم رسمی نبود؛ بلکه تصویری نگرانکننده از شکاف عمیق اخلاقی و مسئولیتی در میان تصمیمگیران کشور را آشکار کرد.
در شرایطی که مردم خرمآباد سالهاست با بیکاری گسترده، رکود اقتصادی، ضعف زیرساختها و مهاجرت اجباری دست به گریباناند، شنیدن چنین گفتوگویی از بلندترین تریبون رسمی کشور، نه شوخی بلکه زنگ خطر بیتفاوتی مدیریتی است. خنده حضار ـ که اغلب خود مسئولان و مدیران شهری بودند ـ نهتنها یک واکنش ناگهانی، بلکه بازتاب نوعی فرهنگ نگرانکننده است: فرهنگی که در آن رنج مردم دیگر تلخ نیست، بلکه به موضوع شوخی بدل میشود.
در هر نظام سیاسی، گفتار مسئولان از دید مردم صرفاً یک حرف نیست، بلکه معیار صداقت و تعهد آنان است. وقتی درد و زخم یک شهر با خنده پاسخ داده میشود، اعتماد عمومی فرو میریزد و امید اجتماعی جای خود را به بیاعتمادی میدهد. در واقع، این رفتارها نشان میدهد که میان قدرت و حقیقت زندگی مردم فاصلهای شکل گرفته که اگر ترمیم نشود، هر اقدام توسعهای فاقد اثر واقعی خواهد بود.
انتظار افکار عمومی از رئیسجمهور و سایر مسئولان، خندیدن بر ویرانههای مردم نیست، بلکه اندیشیدن و اقدام برای ساختن دوبارهی آنهاست. اگر خرمآباد بیمار است، نسخهٔ درمان نه در طنز تلخ سیاسی بلکه در تدبیر، برنامهریزی و صداقت با مردم است.
سیاستمداران اگر میخواهند سرمایهٔ اجتماعی را دوباره احیا کنند، باید پیش از هر چیز حس شرم از ناکارآمدی را زنده کنند؛ زیرا هیچ اصلاحی بدون بازگشت به اخلاق ممکن نخواهد بود.
